من شعر مینویسم و احساس میکنم مرز میشکنم و قلب ها را فتح میکنم اگر چه فرزند جنگ کشور خود هستم و همکلاسی دربدری. با شکست دوست هستم در همسایگی موفقیت. خون سرد هستم در حالی که همیشه باید عجله میکردم که نشود که دیر شود. صبور باید باشم در حالی که این همه شکایت دارم غرور دارم به اینکه افغان اگر چی امروز پیروز نیستم بشهرم مینازم در حالی که امروز پیش چشمم خرابش میکنند. روز تولدم اسمم را امید گذاشتن و به او میلاد اضافه کردند انگار که پدر مادر خوبم هم سرونوشتم را میدانستند که باید همیشه در امید باشم و حتا به امیدی میلاد که شاید روزی دوباره تولد شوم که در شخصیتم چون و چرا نباشد بخاکم بنازم بدون حتا به شهرم بنازم بدون در حالی که ! بهر حال این من هر چی باشم بازم منم!