غم چون که از حد گذشت گریه بان کاره است

مـبــدلی خـــوبــی بـــرآن خـنـده بــیهـوده اســت

 الهی به حرمت آن نام که تو خوانی و به حرمت آن صفت که تو چنانی، دریاب که می توانی

الهی، عمر خود به باد کردم و بر تن خود بیداد کردم؛ گفتی و فرمان نکردم، درماندم و درمان نکردم.

الهی، اگر تو مرا خواستی من آن خواستم که تو خواستی.

الهی، بهشت و حور چه نازم، مرا دیده ای ده که از هر نظر بهشتی سازم.

الهی، در دل های ما جز تخم محبت مکار و بر جان های ما جز الطاف و مرحمت خود منگار و برگشت های ما جز باران رحمت خود مبار. به لطف، ما را دست گیر و به کرم، پای دار،

الهی حجاب ها از راه بردار و ما را به ما مگذار.

از کجا شده

احـسـاس شـاعرانه من از کـجـا شده ؟

این صـبـر بـیــکرانـه مـن از کـجـا شـده ؟

گـفتی که عشـق نوشتـم بتو ز عشــق

ایـن چـرب دسـتی قلمـم از کــجـا شده ؟

گـفـتـــی قـرار مـن و تــو بـصبـحگاه !!!

شب گشته این همه شکیبای من از کجا شده ؟

صد بار زدی خنجر گفتار به این قلب

قلب ضعیف مرا تاب و توان از کجا شده ؟

"امید" گـشته شکـیـبا و تـوانـا

یارا همه این چون و چرا از کجا شده؟

                                     امیدمیلاد "بهار ۸۶"        

این شعر هم از نوشته های خودم هست نظرت چیه عزیز؟؟؟